Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

TED 2016 - Ημέρα 1η: "Πόσα μπορεί να χωρέσει μιά μέρα;"



Γράφει Η Νίκη Συροπούλου, curator του TEDx Academy

"Θέλουμε καθημερινές ανταποκρίσεις απο το TED"  μου γράφει η Γιώτα (Conga Rats) από την Θεσσαλονίκη...

Πόσα μπορεί να χωρέσει μιά μέρα;

Είμαι στο Βανκούβερ του Καναδά και το TED ξεκινάει σήμερα.


Ψιλοβρέχει συνέχεια από χθες που έφτασα, αλλά ευτυχώς δεν έχει τόσο κρύο όσο περίμενα...

Ξυπνάω νωρίς, η πόλη ακόμη κοιμάται, είναι σκοτεινά και περπατάω μέχρι το Vancouver Convention Center, το κόκκινο σήμα του TED φωτίζει την γυαλιστερή από τη βροχή νύχτα. Κλικ! Βγάζω μια φωτογραφία. 

Το TED ξεκινάει σε λίγες ώρες. Το πρόγραμμα έχει διάφορες δράσεις λίγο πριν την έναρξη όπως βόλτα με υδροπλάνο,  Yoga κι άλλα. Επιλέγω το HealthCare Innovation visit γιατί yoga μπορώ να κάνω και στην Αθήνα και με την συννεφιά που έχει και τη βροχή δεν θα βλέπεις τίποτε με την βόλτα στο υδροπλάνο.

Φτάνουμε στο British Columbia Innovation Center,  στο ασανσέρ βρίσκω τον Daniel Kraft, ομιλητή TEDx Academy 2013.

Φτάνουμε στον τελευταίο όροφο όπου και ακούμε δίλεπτες παρουσιάσεις, γνωρίζοντας 10 εταιρείες που καινοτομούν στον χώρο της υγείας.

Wearables, genetic code printing και social platforms για data sharing.


Ο ντυμένος σαν cow boy τύπος που μας μιλάει για το 3D scan seflie,  βγάζει το κινητό του και σκανάρει τον διπλανό μου, λέγοντάς του "Να σου στείλω τη selfie;" Και φυσικά του την έστειλε!

Μετά ήρθε η σειρά μου...  Δείτε εδώ το 3D scan selfie μου (γυρίζει 360ο).

(Σημείωση: Ελπίζω να μην θέλει ο Κώστας Γιαννακίδης του χρόνου να βγάλουμε Selfie 3D scan στη σκηνή του TED!)

Περπατάμε με τον Daniel Kraft πίσω στο TED και μου λέει ότι το TEDx Academy ήταν η πιο ωραία εμπειρία που είχε σαν ομιλητής, καθώς είχε εντυπωσιαστεί απ’ το κοινό. Ανυπομονεί με κάθε ευκαιρία να επιστρέψει.

Μόλις μπαίνουμε στο συνεδριακό κέντρο πέφτουμε πάνω στον Κώστα Μάλλιο που είναι ενθουσιασμένος γιατί μόλις βγήκε από το "THE VOID",  την πρώτη στον κόσμο Augmented Reality εμπειρία.

Πώς είναι όμως να βιώνεις κάτι τέτοιο;

Με μια φόρμα και ένα κράνος γίνεσαι Avatar, μαζί με έναν άλλο ”partner”. Μετά βρίσκεσαι σ’ έναν αρχαίο Ναό από τον οποίο προσπαθείς να αποδράσεις!

Δεν έχω κάνει κράτηση,  αλλά περνάω από έξω γιατί, ποιος ξέρει ίσως να είναι η τυχερή μου μέρα! Ίσως υπάρχει κενό και καταφέρω να κάνω κι εγώ το tour!

Στην ουρά βρίσκω τον Dan Ariely συγγραφέα του best seller βιλίου "Irrationally predictable" και τακτικού ομιλητή στο TED και το Tom Wujec, fellow στο Autodesk και διάσημο για την ομιλία του "The marshmallow challenge".

Κάθομαι στην ουρά μαζί τους και με ρωτάνε τι γίνεται με την Ελλάδα. Με μια γκριμάτσα και ένα αμήχανο κοίταγμα, αλλάζει το θέμα συζήτησης και ο Dan Ariely εξιστορείται τη φανταστική ιστιοπλοΐα στα νησιά!

Τελικά είμαι τυχερή... Υπάρχει άνοιγμα και για μένα στο THE VOID!

Μου βάζουν γιλέκο και κράνος. Γίνομαι  avatar! Δίπλα μου η μέχρι τώρα άγνωστη Άμυ στην κοινή μας πια περιπέτεια εξοπλισμένη και εκείνη με κράνος και γιλέκο. 

Είμαστε έτοιμες και λίγο ανήσυχες. Οι κραυγές αγωνίες που ακούγονται από μέσα μας δημιουργούν έναν μικρό δισταγμό,  αλλά δεν είναι είναι η στιγμή για να κάνουμε πίσω!

Κοιτάμε τα χέρια μας  και βλέπουμε το ολόγραμμά τους. Είμαστε ντυμένες, μάλλον τα avatar μας είναι σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς με καπέλο και σαφάρι γιλέκο!

Η ομάδα υποδοχής μας εξηγεί ότι θα μπούμε σε ένα ναό, ένα περιβάλλον επαυξημένης πραγματικότητας (augmented reality), δηλαδή θα νοιώθουμε ζέστη/κρύο, υγρασία, αφή και γενικά όλες τις πέντε αισθήσεις.

Για να καταφέρουμε να αποδράσουμε απ’ τον αρχαίο ναό θα πρέπει να λύσουμε κάθε φορά και ένα αίνιγμα με επιτυχία.

Μπαίνοντας με χτυπάει ένα ρεύμα από κρύο αέρα... νοιώθω την υγρασία στις πέτρες στο ναό και σκουντουφλάμε η μια πάνω στην άλλη. Είναι ένας πραγματικός ναός, πέτρινος και ερμητικά κλειστός από παντού και δεν έχουμε από που να βγούμε. Προσπαθούμε να μην πανικοβληθούμε. Έχουμε ενδοεπικοινωνία και έτσι μπορούμε να συνεννοηθούμε, αλλά και να ακούμε τις οδηγίες. Είμαι τόσο στρεσαρισμένη που δεν ακούω καμία απολύτως οδηγία. "Πρέπει να μοιραστούμε την σοφία του ναού μου" μου επαναλαμβάνει η Άμυ τον γρίφο και μου δίνει έναν πυρσό... που βρίσκει στον ναό. Έναν πραγματικό πυρσό χωρίς φωτιά όμως... Πάρ’ τον εσύ μου λέει, εγώ φοβάμαι. Μήπως εγώ δεν φοβάμαι; Εδώ που φτάσαμε δεν έχει πίσω. Παίρνω τον πυρσό και προσπαθώ να τον ανάψω από τον βωμό, αλλά δεν έχει φωτιά.

Ψηλαφίζουμε τις πέτρες και βρίσκουμε ένα χεράκι φωτισμένο. Ακουμπάω τον πυρσό! Τίποτα. Βάζω το χέρι μου επάνω του και τότε γίνεται μια έκρηξη και ο βωμός πιάνει φωτιά. Μια κανονική έκρηξη! Βάζω τον πυρσό στην φωτιά και ανάβει, η καρδιά μου κτυπάει σαν τρελή και τότε ανοίγει η πόρτα και όπου φύγει – φύγει τρέχουμε με την Άμυ. Τώρα έχουμε βρεθεί στην άκρη ενός βράχου που είναι κάτι σαν λιμάνι και κάτω έχει νερό. Είναι ήσυχα αλλά έχουμε και οι δύο την αίσθηση ότι κάτι τρομακτικό θα συμβεί. Η Άμυ προσπαθεί να κοιτάξει κάτω και την πιάνει ίλιγγος. Την τραβάω πίσω. Με το άλλο χέρι κρατάω τον πυρσό, αλλά το χέρι μου τρέμει. Και τότε ακούγεται μια τρομακτική βοή και ένας βρυχηθμός και βγαίνει ένα τεράστιο τέρας από την λίμνη. "Μανούλα μου!" Θέλω να πετάξω τον πυρσό και να το βάλω στα πόδια αλλά το πέρασμα είναι κλειστό με μια πέτρινη πόρτα. Το τέρας είναι ένας δράκος που πετάγεται από το νερό τόσο ψηλά που μας φτάνει στο ύψος. Ανοίγει το στόμα του να μας φάει, είναι τόσο μεγάλο που όταν έχει το στόμα του ανοιχτό  βλέπω μέχρι και τον οισοφάγο του. Το στόμα του είναι όσο όλο μου το σώμα. Σκέφτομαι, όχι δεν μπορεί να με φάει! Είναι εικονική πραγματικότητα! Όλοι βγαίνουν από το παιχνίδι. Δεν έχει φαγωθεί κανείς μέχρι σήμερα! Αλλά η καρδιά μου χτυπάει τόσο γρήγορα που δεν μπορεί να ακούσει τη φωνή της λογικής! Ο τρομακτικό δράκος πέφτει στην θάλασσα με την δύναμη της γαλάζιας φάλαινας. "Ουφ!" Αλλά με μια τρομακτική βοή ξαναβγαίνει και τότε συνειδητοποιώ ότι κάτι πρέπει να κάνω.

Προτάσσω τον πυρσό με την φωτιά μπροστά στα μάτια του δράκου μάλλον σαν αντανακλαστική κίνηση και όχι επειδή άκουσα τον αίνιγμα. Από την τρομάρα μας δεν ακούγαμε τίποτε!
Η πόρτα ανοίγει και τώρα βρισκόμαστε σε ένα υγρό τάφο με τεράστιες αράχνες. Νοιώθουμε τους ιστούς τους στο πρόσωπο και στα χέρια μας αλλά και τις αράχνες να μας περπατάνε στην πλάτη. Η Άμυ τώρα τσιρίζει. Εγώ έχω παγώσει που ούτε να τσιρίξω δεν μπορώ. Ο γρίφος είναι να μοιραστούμε την γνώση με τους προγόνους μας. "Άναψε την εστία με την πυρσό" λέει η Άμυ με νευρικότητα. Τον ανάβω και η πόρτα ανοίγει. Βγαίνουμε από τον τάφο βιαστικά και η πόρτα κλείνει πίσω μας. Τώρα είμαστε σ’ ένα αρχαίο πέτρινο χώρο που μοιάζει με διαστημόπλοιο. Έχει τέσσερεις πέτρινες θέσεις.

Για πρώτη φορά σε όλη τη διαδρομή έχω την ψυχραιμία να ακούσω το αίνιγμα που λέει να ξεκινήσουμε όπως τελειώσαμε. Θυμάμαι ότι έβαλα το χέρι μου όταν ξεκινήσαμε στην πέτρα με το σήμα της μέρας και όχι στο διπλανό που ήταν το σήμα της νύχτας. Αναγνωρίζω  τα σήματα στις θέσεις. Βλέπω την Άμυ που πάει να καθίσει στον πέτρινο βωμό με το σήμα της νύχτας. «Μη!» Φωνάζω είναι παγίδα και τραβιέται την τελευταία στιγμή! Καθόμαστε αντικριστά και διαγώνια στις  πέτρινες θέσεις που είναι σαν βωμός. Ένας τρομακτικός ήχος ακούγεται και εκσφενδονιζόμαστε στον ουρανό στην αρχή σταματάμε για λίγο στο φως της ημέρας και μετά στο διάστημα σε ένα μαύρο έναστρο ουρανό. Μόνο που δεν τον κοιτάμε από ψηλά, αλλά είμαστε στην στρατόσφαιρα.

"Kαλώς 'Ηρθατε στην απόλυτη συνειδητότητα" μας λέει η φωνή. Νιώθω κάτι μεταξύ ανάμεσα σε Σάντρα Μπούλοκ στο "Gravity" και τον Μάτ Ντέμον στη διάσωση από τον Άρη. Τώρα πρέπει να βγούμε και να περπατήσουμε στο μαύρο πηκτό διάστημα. Μου είναι σχεδόν αδύνατον να κάνω αυτό το βήμα.

"Mην ανησυχείς, σε κρατάω μου λέει μια ανθρώπινη φωνή"! Έφτασες στο τέλος θα σε πάω στη θέση σου με ασφάλεια!

Είχα σχεδόν ξεχάσει ότι ήμουν avatar σε ένα augmented reality παιχνίδι, γιατί το ζούσα.
Βγάλαμε τα γιλέκα και τα κράνη και αγκαλιαζόμαστε με την Άμυ σαν να γυρίσαμε σώες από τον πόλεμο. "Σωθήκαμε!" μου λέει.

Ναι, επιβεβαιώνει ο επιτηρητής εσείς το λύσατε. "Γιατί τι γίνεται σε όσους δεν το λύνουν;" τον ρωτάω. "Πηγαίνουν κάτω στην κόλαση και τους βγάζουμε από τις φλόγες, σώους όμως".

Στην έξοδο βγαίνουμε φωτογραφία με την ομάδα που το δημιούργησε και θα το παρουσιάσει φέτος για πρώτη φορά. Εδώ μπορείτε να δείτε και όλες τις πληροφορίες από το blog του TED.

Μια απίστευτη εμπειρία και μια γεύση από το προσεχώς για το πώς θα είναι οι adventure movies στο μέλλον!

Και όλα αυτά χωρίς να έχει ξεκινήσει το TED ακόμα!

Οι πόρτες ανοίγουν οι ομιλίες ξεκίνησαν... Σύντομα η συνέχεια!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου