Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Τίνα Κεφαλά

Τέσσερις μέρες πριν αγωνιστεί στο Μαραθώνιο Γυναικών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, η πρωταθλήτρια στίβου Τίνα Κεφαλά (η πρώτη Ελληνίδα που τερμάτισε στον επετειακό κλασικό μαραθώνιο για τα 2500 χρόνια από τη μάχη του Μαραθώνα), γράφει, ειδικά για το μπλογκ του TedXAcademy, λίγα λόγια για το δικό της Ταξίδι.

      Το όνειρο της Τίνας

Δυσκολεύομαι να σκεφτώ από που πρέπει να ξεκινήσω προσπαθώντας να σας ταξιδέψω στην προσωπική μου ιστορία για την συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αλλά καλύτερα να ξεκινήσω από την αρχή. Από μικρή μου άρεσε το τρέξιμο και από το 1984  που άρχισα  για πρώτη φορά να παρακολουθώ τους Ολυμπιακούς, θυμάμαι τον θαυμασμό που ένιωθα για τους αθλητές που συμμετείχαν σε αυτούς.

Θαύμαζα την προσπάθειά τους, τη δόξα που σου δίνει η συμμετοχή και μόνο σε αυτό το κορυφαίο γεγονός. Ποτέ όμως δεν κυνήγησα όλα αυτά τα όνειρα που άρχισαν να γεννιούνται μέσα μου, ότι κάποια μέρα ίσως κι εγώ να συμμετάσχω σε μια Ολυμπιάδα. Ίσως επειδή οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν μικρή και ποτέ δεν είχα την αυτοπεποίθηση και την σιγουριά ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι αξίζει να προσπαθήσω.

Παρόλα αυτά ξεκίνησα να τρέχω  με τη σχολική ομάδα του γυμνασίου μου, στην Αμερική, και να απολαμβάνω τη διαδικασία του να δοκιμάζεσαι ,να  βάζεις και να κυνηγάς στόχους, να κερδίζεις αλλά και να χάνεις και μέσα από όλα αυτά να μαθαίνεις καλύτερα  το σώμα σου ,τις δυνάμεις σου και να στηρίζεις την ομάδα σου που γίνεται σαν μικρή οικογένεια. Αυτή ήταν η αρχή της διαδρομής για μένα, πάνω-κάτω συνηθισμένη και κοινή για τους περισσότερους αθλητές που βρίσκονται αυτές τις μέρες στο Ολυμπιακό χωριό.

Όμως υπάρχει διακοπή στο δικό μου ταξίδι. Να σας πω την αλήθεια, το νιώθω σαν κάτι εντελώς ξεχωριστό αυτό το κομμάτι της σχολικής  -και αργότερα της φοιτητικής-  μου ζωής σε σχέση με τη σημερινή μου παρουσία σε αυτούς τους αγώνες.

Στο πανεπιστήμιο ήμουν αρχηγός της ομάδας ανώμαλου δρόμου, λόγω του χαρακτήρα μου,  αλλά σαν αθλήτρια ήμουν σχεδόν ανύπαρκτη. Στην ομάδα ήμουν για τις φιλίες, πολλές από τις οποίες διατηρώ μέχρι σήμερα -το τρέξιμο ήταν πίσω στις προτεραιότητές μου, πίσω από τις σπουδές, τη δουλειά και τη γνωστή φοιτητική ζωή. Έτσι, μετά από τριάμισι περίπου χρόνια στην ομάδα, σταμάτησα να τρέχω εντελώς. Αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο, έπιασα δουλειά, ξεκίνησα μία σχέση και άρχισα να βιώνω μια «κανονική» ζωή. Αυτό για πέντε χρόνια.

Τι ήταν αυτό που με έκανε να πάρω στροφή 360 μοιρών και να δώσω μια καινούρια τροπή στη «φυσιολογική» μου ζωή; Δεν νομίζω ότι μπορώ εύκολα να βρω απαντήσεις βάζοντας τέτοια ερωτήματα στον εαυτό μου. Αυτό όμως που σίγουρα συνειδητοποιώ είναι ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη.

Για μένα η αφετηρία όλων αυτών ήταν μια προσωπική σχέση που με έκανε να τα αφήσω όλα πίσω, οικογένεια, δουλειά, φίλους, συνήθειες, νοοτροπία, και να έρθω στην Ελλάδα. Ήμουν ρομαντικός τύπος και πίστευα ότι την αγάπη τη βρίσκεις σπάνια, αλλά δουλειά πάντα. Όπως αποδείχτηκε, δεν είχα απόλυτο δίκιο, αλλά όλα αυτά με έφεραν ξανά στο τρέξιμο.

Τα τελευταία εννιά χρόνια που κάνω πρωταθλητισμό είναι και αυτά γεμάτα επιτυχίες, ήττες, κούραση και τραυματισμούς. Είναι γεμάτα από όλα αυτά τα συναισθήματα που βιώνουν όλοι οι αθλητές στην πορεία τους  μέχρι να φτάσουν στους Ολυμπιακούς: πείσμα και ιδρώτα, αμφιβολίες και κλάμα.

Χρειάζεται σκληρή προσπάθεια για να φτάσει κάποιος μέχρι εδώ, κι εμένα πάντα μου άρεσε να δουλεύω σκληρά και να αφοσιώνομαι σε αυτό που κάνω, να τα δίνω όλα χωρίς δεύτερη σκέψη. Όλα αυτά τα χρόνια του πρωταθλητισμού, όμως, με βοήθησαν να βελτιώσω αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα μου και να φτάσω στα όριά μου.

Και τώρα συνεχίζω το ταξίδι της ζωής μου. Γράφω αυτά τα λόγια στο αεροπλάνο, ταξιδεύοντας για το Λονδίνο. Σε τέσσερις μέρες θα τρέξω 42.195 μέτρα, για τρίτη φορά και για λίγο πάνω από δυόμισι ώρες, και θα έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω τον εαυτό μου σωματικά και ψυχικά για μια ακόμα φορά.

Τελικά αυτή είναι η ζωή. Μια μεγάλη διαδρομή με μικρές άλλες ενδιάμεσα. Μπορεί να είναι μια διαδρομή δυόμισι ωρών ή εννέα χρόνων. Και όλες αυτές μικρές διαδρομές, όσο και αν διαρκούν, είναι αυτές που μας δυναμώνουν ψυχολογικά , μας κάνουν να κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας και γεμίζουν τη ζωή μας με μοναδικές εμπειρίες.

Ελπίζω όλοι σας να έχετε την ευκαιρία να ταξιδέψετε στο όνειρό σας, όσο απίστευτο και να φαίνεται, και να θυμάστε ότι η επιμονή στα δύσκολα δίνει ουσία στην διαδρομή.
Καλά ταξίδια και καλές διαδρομές.

 "Το TedxAcademy 2012 έχει ως θέμα Το Ταξίδι. 
Για αίτηση κράτησης θέσης επισκεφτείτε τη σελίδα:http://www.tedxacademy.com/form"

2 σχόλια:

  1. ο ΜΑΡΑΘΏΝΙΟς είναι το κάτι άλλο ως αγώνισμα...δοκιμάζει σωματικές αντοχές και μοναξιά!
    τρέχεις ενάντια στο χρόνο με τον εαυτό σου να δοκιμάζει και να δοκιμάζεται.... και δεν είναι 100μ, 200μ, 400μ, 800μ, 1500μ, 5000 ή 10.000μ....είναι 42192 μ.!
    και σε όλη αυτή τη διαδρομή πρέπει να κάνεις 42192 σκέψεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή