Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

"Πού θα πάμε να φάμε μετά ή χρήσιμο θέατρο;"




    Σε μια εποχή όπου τα δραματικά γεγονότα αναγκάζουν τους καλλιτέχνες όλων των τομέων να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους σε σχέση με την κοινωνία, έρχεται Πάρης Μέξης, Production Designer, με την ομιλία του στο TEDxAthens 2011, να μας δώσει την δική του πρόταση για το θέατρο του τώρα και του αύριο.


  Τι είναι λοιπόν το θέατρο; Είναι ένα εργαστήριο που εφαρμόζει τεχνολογία και πειράματα στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής εδώ και 2.500 χρόνια.

   Αναφέρει ότι συνήθως όταν τελειώνει μια παράσταση όπως αναφέρει με χιούμορ, λέμε ‘που θα πάμε να φάμε μετά;’  Αλλά εύλογα αναρωτιέται ‘Είναι μόνο αυτό το θέατρο’;

   Ο Π. Μέξης μας εξηγεί ποια ανάγκη οδήγησε τον άνθρωπο να δημιουργήσει το θέατρο:  Η βαθειά επιθυμία να κατανοήσουμε ανθρώπινες συμπεριφορές, να μάθουμε τι συνέβη, γιατί έγινε ένα γεγονός και πάνω από όλα, ο καθένας, να πάρει τα κομμάτια που τον αφορούν προσωπικά.

   Από τη στιγμή λοιπόν που επαναλήφθηκε η ιστορία, άρχισε το θέατρο να υφίσταται. Οι θεατές από τη φύση μας, έχουμε την ανάγκη να ξεχαστούμε. Αν θέλουμε όμως να πάμε μπροστά, υπάρχει το ‘χρήσιμο θέατρο’, όπως το ονομάζει. Εδώ βλέπουμε το ‘τι’ σε αντίθεση με το ‘πως’.

  Ένα βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι, πως θα ανακαλύψουμε το θέαμα που αφορά τον κόσμο. Στις μέρες μας γίνεται ευκολότερο μέσω του Διαδικτύου. Και ποιος είναι ο τρόπος που προτείνει;

  Η διαδικασία είναι η εξής: Οι δημιουργοί του θεάτρου χτίζουν μια πλατφόρμα επικοινωνίας και προτείνουν τη θεματολογία τους μέσω κοινωνικού δικτύου και τα άτομα πλέον καλούνται να αντιδράσουν.

  Οι δημιουργοί έχουν την υποχρέωση να κάνουν πράξη το έργο βάσει των ψήφων, του φόρουμ, κλπ. Και εξηγεί ότι υπάρχουν τρεις τρόποι υλοποίησης της ιδέας, βασισμένοι πάντοτε στη γνώμη της κοινωνίας, όπως διαμορφώθηκε από το διαδίκτυο:

Α. Ψάχνουν το ήδη φτιαγμένο, κατάλληλο έργο. Εάν το βρουν τέλεια, προχωράνε στην παραγωγή.

Β. Δημιουργούν νέο έργο, σε συνεργασία με θεατρικούς συγγραφείς (όπως γίνεται επιτυχημένα στις αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές, ιδιαίτερα υψηλών προδιαγραφών).

Γ. Στην περίπτωση όμως που δεν ικανοποιεί το αποτέλεσμα, οι υπόλοιποι συντελεστές μπορούν να μιλήσουν για το θέμα που απασχολεί τον κόσμο, προσαρμόζοντας το υλικό σε συγκεκριμένη θεματολογία, λ.χ., Ρωμαίος και Ιουλιέτα, να μιλά με το ρατσισμό.

  Έχοντας καταλήξει πλέον στο έργο, η παραγωγή προχωρά στο στήσιμο της παράστασης που και για αυτήν, ακόμα μια φορά, παίρνουν τη γνώμη του κοινού, έχοντας σαν παράδειγμα την τεχνολογία των video games (beta testing).

   Σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ανεξάρτητα από την τεχνολογία, πρέπει πάνω από όλα να έχουμε στο μυαλό μας ότι το τελικό αποτέλεσμα της παράστασης, έγκειται στην ικανότητα και στο ταλέντο των δημιουργών σε όλα τα επίπεδα.

  Μετά το τέλος της παράστασης, για 3η φορά και τελευταία φορά, συζητούν για το έργο με το κοινό. Παρατηρούν τη συζήτηση με αφορμή την παράσταση για αυτό που είδαμε, λ.χ., αν άρεσε το φινάλε.
Κλείνοντας, μιλά για το απαρχαιωμένο θέμα των κρατικών επιχορηγήσεων.

  Τονίζει ότι το θέατρο είναι μια ακόμα επιχείρηση και ότι πρέπει να λειτουργήσει χρησιμοποιώντας σύγχρονες μεθόδους χρηματοδότησης, όπως crowd funding και μεγάλους χορηγούς, όπου τα άτομα/επιχειρήσεις θα έχουν στόχο και σκοπό για αυτούς που χρηματοδοτούν, γιατί πιστεύουν στη συγκεκριμένη ιδέα.

  Καθώς όλα στις μέρες μας μεταβάλλονται διαρκώς, έρχεται η ίδια η πραγματικότητα που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θέλουμε θέατρο που χρηματοδοτείται άμεσα ή έμμεσα, ερήμην ή μαζί μας; Θέατρο που μας διασκεδάζει και μας αποπροσανατολίσει ή μας προβληματίζει και μας κάνει και σκεφτόμαστε;

Ομολογώ, μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση σε ένα εργαλείο 2.500 ετών!



Αλεξάνδρα Μπελεγράτη, συγγραφέας
www.iasonbooks.com.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου