Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Να έχουμε ελπίδα!



Πριν το ΤEDxAcademy του 2011 ήμουν ήδη ενθουσιασμένη με την ιδέα και το στήσιμο των TED events ανά τον κόσμο, χάρη σε κάποια βιντεάκια (αρκετά βιντεάκια, εδώ που τα λέμε) που είχα δει στο YouTube. Ήμουν επίσης τελείως άυπνη γιατί το προηγούμενο βράδυ είχα ξενυχτήσει δουλεύοντας και αναρωτιόμουν αν θα τα κατάφερνα να παραμείνω ξύπνια κατά την διάρκεια των ομιλιών. Περιττό να σας πω ότι τα κατάφερα, χωρίς δυσκολία. Ωστόσο κάποια στιγμή στην διάρκεια της ημέρας, δεν ήμουν απλώς ξύπνια, αλλά σχεδόν χοροπηδούσα επάνω στο κάθισμα μου. Ο λόγος; Η ομιλία της Eve Geroulis, με τίτλο Hope.

Λοιπόν, ως γνωστόν στην Ελλάδα (και στον υπόλοιπο κόσμο) υπάρχει μία μπιγκ μπαντ κρίση τον τελευταίο καιρό. Σε κάθε κουβέντα μου, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, στην δουλειά, στο συγγενικό τραπέζι, στο μπαρ, στο καφέ, στο λεωφορείο, στην ουρά του σούπερ μάρκετ ακούω πολύ δυσοίωνα σχόλια και διακρίνω γενικευμένο πεσιμισμό. Εγώ είτε γιατί είμαι ούφο, είτε γιατί είμαι πνεύμα αντιλογίας, είτε γιατί έχω Ουρανό στον πρώτο οίκο του ωροσκοπίου μου, επιμένω να υποστηρίζω και να οραματίζομαι πάντα την θετική έκβαση και το ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ως μικροσκοπική μειονότητα, ένιωθα λιγάκι σαν την τραγική φιγούρα κάθε παρέας που της συγχωρείται η αισιοδοξία λόγω αφέλειας/άγνοιας/βραδύνοιας/κατανάλωσης παραπάνω αλκοόλ/κατανάλωσης ληγμένης τυρόπιτας κτλ κτλ. 

Ωστόσο, μακράν απέχω από το να ταυτίζομαι με οποιαδήποτε από τις παραπάνω αιτίες. Κι όταν η Eve Geroulis ξεκίνησε την ομιλία της, ένιωσα όχι μόνο επικά δικαιωμένη (yeeeeeaaaaaah), αλλά και ανακουφισμένη που, αντί να αναλώνω τον χρόνο μου επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια, μπορώ πλέον να παραπέμπω τον εκάστοτε κολλημένο στο χάλια συνομιλητή μου στην συγκεκριμένη ομιλία που βγάζει με την εξαίρετη επιχειρηματολογία και πνεύμα της, ανώδυνα, το φίδι από την τρύπα. 

Thanks, Eve!
Ελίνα Τσαβδάρη





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου